Home / Uncategorized / Date Column – Deel 12

Date Column - Deel 12

Aimee is 34 jaar, woont in Amsterdam en werkt als project manager bij een internationaal mediabedrijf. In December 2017 ging haar relatie van 4 jaar uit en sinds 3 maanden begeeft ze zich weer op het pad der liefde. Ditmaal met behulp van matchmaking bureau DTNG. Aimee heeft haar zinnen gezet op een grote liefde. Ze zoekt een man met serieuze intenties om oud mee te worden. In een klein boerderijtje vlak buiten Amsterdam en het liefst met een stuk of wat kinderen of dieren. Voor DTNG. houdt ze de komende 3 maanden elke week een dagboek bij over haar belevenissen in de wondere wereld van het daten via een matchmaker.

#ElkeDag

“Ik vlieg, ik zweef. Ik voel dat ik leef.” Luid neuriënd steek ik de straat over. De straat waar Olle woont, gniffel ik in mezelf, terwijl ik als een volleerd balletdanseres over een regenplas pirouette. Het is half 9 in de ochtend en ik haast me naar kantoor. Ik heb dezelfde kleren aan als gisteren en als er een tram passeert, vang ik een glimp op van mijn ongestreken spiegelbeeld. Oeps. Aan alles kun je zien wat ik vannacht heb gedaan, denk ik ietwat gegeneerd en ik probeer mezelf nog een keer te fatsoeneren. Mijn haar is te vergelijken met de enige struik, die na een orkaan nog overeind is. En mijn ogen zien eruit als twee ramen met de rolluiken nog half naar beneden, maar van waaronder een felle zon het oppervlak verlicht. Dat dan weer wel. Als ik aankom op kantoor, zie ik dat ik mijn blouse binnenstebuiten draag. Voordat ik echter goed en wel kan ontsnappen naar de WC om deze misser te tackelen, heeft mijn collega Elke me al in mijn kraag gegrepen. Elke zit naast mij op kantoor. Elke dag. Elke lijkt op het eerste gezicht in elk opzicht geslaagd. Ze is 24 en heeft nu al de baan waar ze op haar twaalfde van droomde. Net als een droomvriend, die zowel knap, succesvol als lief is en met wie ze in haar droomhuis woont, op vijf minuten fietsen van haar lieve familie. De waarheid is echter dat Elke enorm van haar leven lijkt te balen. Elke dag weer. Omdat ze elke dag zo voorspelbaar vindt. Sinds mijn eerste werkweek hier noem ik haar daarom “Elke Dag”. Elke dag moet namelijk elk aspect van haar zorgvuldig uitgestippelde en gepolijste leventje eraan geloven. Zo heeft ze het onder meer gehad met haar vaste baan, haar vaste collega’s, (met uitzondering van ondergetekende) de vaste verkering van 9 jaar, zijn ouders en vaste vriendengroep, haar familie en vaste vriendinnenclubje, daar de vrienden van, hun vriendjes en de vaste lasten van de hypotheek. Alleen aan haar rotsvaste overtuiging dat haar leven ruk is, lijkt niks te schorten. Waarschijnlijk, omdat dit stiekem helemaal niet voor elke dag geldt.     

‘Waar ben jij geweest? Deze blouse had je gisteren ook aan!’ Typisch Elke Dag, denk ik nog half slaapdronken. Heb je elke dag hetzelfde aan, staat ze meteen op scherp. In plaats daarvan lach ik en ik voel een warme gloed naar mijn wangen trekken. ‘Mee naar het koffiezetapparaat.’ Met lichte dwang trekt Elke Dag me aan het label van mijn binnenstebuiten hangende blouse mee de kantoor keuken in. ‘Ik ben bij Olle blijven slapen,’ stamel ik enigszins verbouwereerd over mijn eigen openheid. Moet ik dit wel met Elke Dag delen? Straks moet ik me elke dag bij haar verantwoorden. Ik zie haar ogen oplichten. Elke Dag is dol op andermans levens, vol van de spanning en onvoorspelbaarheid waar ze zichzelf zo zorgvuldig tegen heeft beschermd, maar zo zachtjes aan steeds meer naar begint te verlangen.

‘Wat LEUK,’ ze gilt bijna. Vlug kijk ik om me heen, maar de meesten van mijn collega’s zitten met hun oortjes in gebiologeerd naar het scherm voor hen te kijken alsof daar zojuist de video opnames van mijn spetterende nacht worden afgedraaid. ‘Dus nu heb je verkering!’ Ze pakt me bij mijn schouders en geeft me spontaan een knuffel. Het lijkt verdorie wel of ze zelf net van Olle vandaan komt.

‘Nou ja dat weet ik niet hoor, ik bedoel, we vinden elkaar leuk, dat is duidelijk, maar of het echt al áán is…?’

‘Ja maar when you know, you know right?’ Eh… ‘Ik wist het meteen bij Arend,’ zegt ze dan resoluut.

‘Wow’ breng ik zogenaamd onder de indruk uit. En alle dagen daarna dan, Elke Dag? Zeg ik er níét achteraan.    

#maandagishetdanaandag

‘Wanneer wist jij dat jij dat jouw man dé man voor jou was?’ Ik zit tegenover Marie-Jose in het café waar drie maanden terug mijn intake plaatsvond en we drinken een wijntje. Ze moet lachen.

‘Geen idee, maar zeker niet meteen…het heeft echt wat tijd nodig gehad, geloof me’.

‘Maar je wist het dus niet vanaf de eerste ontmoeting?’ vraag ik.

‘God, nee zeg. Hoezo wil je dit weten?’ Ze glimlacht naar me.

‘Gewoon,’ stamel ik zachtjes.

‘Ga alsjeblieft nou niet weer Olle onder een vergrootglas leggen,’ zegt ze dan beslist. ‘Ik wist van tevoren ook niet of ik met mijn man zou gaan trouwen en kinderen zou krijgen. Ik wilde het misschien wel, maar ik kon toch helemaal niet weten of hij elke dag leuk zou blijven?’

‘Of elke dag niet,’ grinnik ik, denkend aan Elke Dag.

‘Weet je, door tijd vrij te maken om samen dingen te doen en aandacht dan wel ervaringen te delen, groeiden we naar iets blijvends, maar daarmee is weer niet gezegd dat dat altijd zo zal blijven. Hoewel ik natuurlijk hoop van wel,’ knipoogt ze.

Ik staar in mijn wijnglas en laat haar woorden even op me inwerken. Sinds mijn gesprek met Elke Dag van vandaag ben ik weer eens rondjes aan het lopen in mijn hoofd. Over hoe je je ook alweer voelt als je hysterisch verliefd wordt op een ander? Of misschien weet ik dát wel; op mijn ex was ik zo godvergeten gek dat ik níks meer was zónder hem. Een betere vraag is misschien: hoe weet je ook alweer dat je langzaam steeds meer gevoelens krijgt voor iemand? Stilletjes aan verliefd wordt, zonder dat hysterische, waarbij je jezelf niet meer bent. En dan op iemand, die aan de helft van je wensenlijstje helemaal niet eens voldoet, maar waarbij je jezelf de leukste persoon op aarde vindt? Hoort het allemaal wel zo kalm en makkelijk te gaan? Ben je dan wel écht verliefd? Hoor je wel elke dag zo zeker te weten of je dat bent? Of word je dan uiteindelijk net zo’n klaagmuur als Elke Dag, omdat je je leven zo godvergeten voorspelbaar vindt?

‘Accepteer gewoon dat je het nu leuk hebt met Olle en soms twijfelt’, zegt Marie-Jose. Of ga door naar de volgende, want natuurlijk loopt er altijd ergens een zogenaamd ‘nóg betere’ voor je rond. Alleen die ken je nú niet. In het begin vindt je iemand misschien leuk of spannend, maar pas daarna kies je of je er echt in gaat investeren en verliefd wordt. En die keuze moet je keer op keer maken. Als het de juiste is, is de keuze vrij makkelijk. Je kiest er dan allebei ook voor om deze makkelijk te maken, omdat je allebei graag wil. Na verloop van tijd moet je daar misschien meer je best voor doen dus doe je dát, omdat je allebei graag wil. En als je niet (meer) wil, stap je eruit. Of niet. Het is leuk als je jezelf in het begin durft toe te staan om helemaal weg van iemand te zijn, maar het hoéft niet. Soms is het gewoon één of ander oud patroon uit je jeugd waar je verliefd op bent. Wel kan ik zeggen dat je later met plezier op deze hele prille fase van aftasten terugkijkt. Omdat alles nog open lag. Alles is nog mogelijk. Wie weet ben je volgende week wél stront verliefd. Kijk het per dag aan.  

‘Elke dag?’ antwoord ik lachend.

‘Elke dag Aimee,’ zegt ze resoluut.

Dit was voorlopig de laatste column van Aimee. Ze gaat haar ontluikende romance met Olle elke dag aankijken en ervan genieten, heeft ze ons beloofd. Blijf je graag op de hoogte van de date avonturen van anderen singles uit het bestand van DTNG. Lees dan volgende maand mee met de avonturen van Esther (45), gescheiden en moeder van twee kinderen.