Date Column - Deel 8 - DTNG

Date Column – Deel 8

Margriet | maandag 15 oktober 2018

Aimee is 34 jaar, woont in Amsterdam en werkt als project manager bij een internationaal mediabedrijf. In December 2017 ging haar relatie van 4 jaar uit en sinds 3 maanden begeeft ze zich weer op het pad der liefde. Ditmaal met behulp van matchmaking bureau DTNG. Aimee heeft haar zinnen gezet op een grote liefde. Ze zoekt een man met serieuze intenties om oud mee te worden. In een klein boerderijtje vlak buiten Amsterdam en het liefst met een stuk of wat kinderen of dieren. Voor DTNG. houdt ze de komende 3 maanden elke week een dagboek bij over haar belevenissen in de wondere wereld van het daten via een matchmaker.

#maandagertegenaandag

‘Hi Jasper en Aimee, wat leuk dat jullie op date gaan! Als het goed is zien jullie elkaar aankomende vrijdag om 20:00. Jasper, jij kiest een leuk tentje uit toch? Fijne dag, hartelijk groet Marie Jose.’

Marie Jose heeft de groep verlaten

‘Hey Aimee (dat rijmt) Houd je toevallig van Italië?

‘Ha Jasper, ja nou je het zegt 😉 Jazeker, hoezo?

‘Misschien vrijdag wat eten bij De Italiaan? Dat is voor ons allebei precies even ver fietsen.’

‘Haha oh ja? Lijkt me wel zo redelijk dan, doen we ook wedstrijdje wie er het eerste is 😉 Klinkt iig goed!’

‘Oké, tot dan!’

‘Leuk, tot dan!’

Stilte.

#vrijdagniksvoormijdag

En niet alleen op de app bleef het daarna stil. Tussen Jasper, mijn date van vanavond, die nu al langer dan 5 minuten op de WC zit, en mij. Zou hij gevlucht zijn? Door het toiletraampje. Ik hoop het. Ons afspraakje verloopt op zijn zachts gezegd niet bepaald soepel. Jasper lijkt in niets op wat ik van hem in mijn hoofd had gemaakt. Hij doet me denken aan mijn Maatschappij leraar van de middelbare school, maar dan jammer genoeg niet degene waar iedereen stiekem verliefd op was. Verveeld scrol ik door mijn instagramfeed, terwijl ik me afvraag hoe lang ik nog moet blijven. We zitten er nu ongeveer een uur. Het hoofdgerecht is net weg. Kan ik daarna al gaan? Of nemen we nog een toetje? Ik zucht. De avond duurt lang en dat terwijl we pas net zijn begonnen. Zou dat tekenend zijn voor een leven samen met Jasper? Misschien bedoelen ze dat met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig.’ Plots veer ik op alsof ik een stroomstoot krijg. Pim’s naam popt op in mijn telefoonscherm. Hij heeft zijn eerste livestory ooit op Instagram gepost en ik heb er vrijwel gelijktijdig op gedrukt, waardoor ik nu kijk naar zijn hand, die een halve liter pils vasthoudt en proost. Nou ziet hij natuurlijk dat ik meteen heb gekeken. Al mijn betere negeer werk van de afgelopen week met één druk op de knop teniet gedaan. Hoewel hij wel drie keer een foto deelde, waarop hij behoorlijk knap was om te zien, heb ik ze alle drie met een verbazingwekkend geroutineerde onverschilligheid niet geliked (op één na dan, dat ging per ongeluk en die heb ik in daarna minder dan een nanoseconde ook weer ge-unliked dus volgens google kan hij dat niet gezien hebben. Hoop ik.) Waar zou hij nu zijn? Oktoberfest? Dan valt mijn oog op de anderhalve liter waar zijn glas tegenaan klinkt. Is dat de hand van een dame? Vlug bekijk ik het filmpje nog een keer. En nog een keer. Ik zie Judith. Daar is ze weer. Heeft dat mens geen andere vrienden. Met kloppend hart probeer ik te ontwaren waar ze zitten. Misschien kan ik daar zo nog per ongeluk langsfietsen. Of nonchalant naar binnenlopen. Met Jasper. Ik ben immers óók op date vanavond. Ik kijk op en zie dat laatstgenoemde inmiddels weer tegenover me is aangeschoven. Met zijn hoofd scheef steunend op zijn handen, lacht hij vriendelijk naar me. Het geeft me de zenuwen. Waar waren we toen hij ging plassen? ‘Je werkt als data analist, vertelde je net? Voor verschillende bedrijven, toch? Wat houdt dat dan eigenlijk precies in?’. En op dezelfde toon als toen hij aan de ober vroeg waar het toilet was, steekt Jasper van wal. Ik probeer geïnteresseerd te knikken, terwijl ik ondertussen koortsachtig nadenk over manieren waarop ik er NU achter kan komen wat er gaande is op het filmpje dat ik zojuist heb gezien. Ik besluit dat het het beste is om er zo gewoon heen te gaan. Kijken hoe de vork in de steel zit. Dat zal me van mijn onrust afhelpen. En als bonus misschien ook wel van Jasper. ‘Nog een dessert?’ zijn monotone stem maakt het lastig te achterhalen of het om een vraag of een mededeling gaat. Ik knik bedachtzaam. ‘Offf we kunnen de rekening vragen en ergens anders nog even een drankje gaan drinken?’ hoor ik mezelf dan voorstellen. Verrast kijkt hij op.