Home / Geen onderdeel van een categorie / Date Column – Deel 11

Date Column - Deel 11

Aimee is 34 jaar, woont in Amsterdam en werkt als project manager bij een internationaal mediabedrijf. In December 2017 ging haar relatie van 4 jaar uit en sinds 3 maanden begeeft ze zich weer op het pad der liefde. Ditmaal met behulp van matchmaking bureau DTNG. Aimee heeft haar zinnen gezet op een grote liefde. Ze zoekt een man met serieuze intenties om oud mee te worden. In een klein boerderijtje vlak buiten Amsterdam en het liefst met een stuk of wat kinderen of dieren. Voor DTNG. houdt ze de komende 3 maanden elke week een dagboek bij over haar belevenissen in de wondere wereld van het daten via een matchmaker.

#maandagwaarzoudenwestaandag

‘Daten jullie eigenlijk ook nog met anderen?’ Ik neem een slok van mijn slappe gemberthee en trek een wenkbrauw op naar Anne. Wát? ‘Hoe bedoel je?’ vraag ik in plaats daarvan. Welk gedeelte van mijn relaas over de dates met Pim en Jasper heeft ze niet gehoord? Ik héb gedatet met anderen. Sterker nog, ik had er mijn handen vol aan. Op werk kreeg ik vorige week zelfs een opmerking van mijn manager of het wel goed met me gaat, omdat ik zo afwezig lijk (wat eigenlijk een verkapte: ‘Als je niet binnen nu en een week weer bij de les bent, zet ik iemand anders op jouw project.’ Van haar kant was). En momenteel heb ik het natuurlijk heel druk met Olle. Ik heb haar net verteld hoe we elke dag appen. Zowat de hele dag door. Ik krijg filmpjes van honden uit China met het kapsel van een Buxus bol. En ik stuur hem compilaties van mijn gegoogelde stillevens, waarop het expressionisme van kunstschaatsers, míddenin een pirouette of dubbele axel, centraal staat. Waar zou ik de tijd vandaan moeten halen? En waarom ook, ik wil toch uitzoeken wat ik van hém vindt?

‘Omdat mensen ook tijd hebben om er een hele affaire op na te houden, naast hun gezin, het ophoesten van de hypotheek, bar draaien in de voetbalkantine op zaterdag en hun demente moeder,’ is haar keiharde conclusie. Het gesprek bezorgt me de kriebels. Op de fiets naar huis laat het me nog niet los. Moet ik met andere daten? ‘Vandaag de dag is het keep your options open tot de juiste ertussen zit en dan pas de alternatieven bedanken,’ echoën haar laatste woorden door mijn hoofd. ‘Jullie hebben alleen nog maar gezoend, maar het is eigenlijk gebruikelijk dat je ook seks hebt met je verschillende opties.’ Hmm. Geheel in lijn met deze overtuiging, sta ik even later in gedachten verzonken per ongeluk met mijn sleutel aan de beneden voordeur één portiek verder dan de mijne te morren. Vanzelfsprekend kost dat wat inspanning. Alsof ik na een bezoek aan het toilet tegenover de date van degene naast me ben gaan zitten, in plaats van gewoon terug te keren naar mijn eigen afspraakje, denk ik geïrriteerd als ik mijn sleutel moeizaam los peuter. En alsof daten met je eigen date niet al (in)spannend genoeg is.

“Als je niet wil dat hij met anderen afspreekt, moet je vanaf dag één je spelregels duidelijk maken. Wie aangeeft een duurzame en exclusieve relatie te willen, wordt doorgaans echter wel als claimend bestempeld. En de meeste mannen houden niet van claimende vrouwen,” lees ik wanneer ik in bed lig op het forum van een bekend vrouwenblad. “Aan de andere kant…vindt hij zulke behoeften al te veeleisend, dan weet je meteen hoe de vork in de steel zit. Hij vindt je leuk, maar niet leuk genoeg om meteen al een keuze te maken. Hij kijkt ondertussen of een ander exemplaar misschien niet net iets beter is.” Ik zucht. Blijkbaar is daten vandaag de dag een consumptiemarkt geworden. Dan stuurt Olle me een foto van een kat met travestieten make-up op door een of andere snapchatfilter. Heeft hij die dan ook naar de rest van zijn little date blackbook gestuurd? Wat een eikel! Ik besluit nog even niet te reageren. Hij wacht maar even. Met een onrustig gevoel duik ik mijn bed in. Morgen Marie-Jose bellen en verhaal halen.  

#woensdagwanneergaanwehetnoudoensdag

Ik zit tegenover Olle. Hij heeft mij hand gepakt en maakt vlechtjes van mijn middel- wijs- en ringvinger, terwijl hij vertelt over de meest beschamende momenten uit zijn puberjaren. Ik glimlach en denk onwillekeurig aan die van mij. Was het toen ik straalbezopen voorin een taxi stapte om er bij het afrekenen achter te komen dat ik dat kleine afstandje van honderd meter tot aan mijn huis in een heuse limo met paal in het midden had afgelegd? Of die keer dat ik op het plein van een andere middelbare school dan de mijne van top tot teen werd ondergescheten door een verzameling duiven, al wachtend achterop de scooter van mijn beste vriendin, die voor me nog even innig stond te snavelen met haar toenmalige vriendje. En een kwartier later pas ontdekte hoe erg ik in de shit zat. Beter één vogel in je hand, dan tien in de lucht, die het vervolgens op jou gemunt hebben. Misschien allebei een andere keer ter sprake brengen. We zitten namelijk in een heel romantisch restaurantje. Het is klein, knus en om ons heen hangen overal betoverende lichtjes. Al vanaf het moment dat we elkaar zagen aan het begin van de avond, voelde ik stiekem weer meteen dat het wel goed zit. Toch heb ik voor de zekerheid een mooi, sexy jurkje aangetrokken en wat extra aandacht besteed aan mijn make up. Het gesprek met Anne heeft ervoor gezorgd dat ik op scherp sta, hoewel Marie-Jose me er juist van heeft verzekerd dat ik haar aannames moet laten voor wat ze zijn. Het zijn immers niet voor niets aannames. In plaats daarvan gaf ze me het advies om onze dates gewoon te laten gebeuren en niet zo dood te analyseren van tevoren. ‘Daarbij staat Olle bij ons ingeschreven en wij sturen je niet op date met een man, die geen serieuze interesse heeft in een relatie,’ aldus haar exacte woorden voordat ze ophing. Ik weet dat ze gelijk heeft. Ook weet ik dat het projecteren van mijn verwachtingen op een man die ik nog nauwelijks ken geen garantie is voor blijvend liefdesgeluk. Net zo min als dat ik er controle over hem mee krijg, waarschijnlijk de echte reden dat ik zo’n moeite heb om ze in toom te houden. Ik zou er bijna van vergeten met wie ik eigenlijk date, zo graag wil ik dat het liefdesverhaal een happy end krijgt.

Tegen de tijd dat onze rekening komt, zit ik met mijn gedachten ook bij een happy end, maar dan één waar ze in sprookjes niet over schrijven. Op de fiets naar huis houdt Olle mijn vingers losjes vast en ik voel de spanning binnenin stijgen. Bij het kruispunt waar we allebei een andere kant op zouden moeten, stapt hij echter plots af. ‘Kom je mee naar mij?’ vraag ik met een nerveus lachje. Hij aait over mijn wang. ‘Ik zou niets liever willen. Morgen heb ik alleen de belangrijkste meeting van het hele jaar op kantoor en ik moét goed slapen daarvoor. Kan het een andere keer?’

‘Ja tuurlijk, andere keer ook helemaal oké,’ ik lach naar hem alsof er langzaam een potlood horizontaal in mijn mond wordt geschoven en geef hem vervolgens een vluchtige kus op zijn mond. Hij zoent me innig terug en na nóg een aai over mijn wang stapt hij weer op zijn fiets. ’Zie je nou wel, hij date ook nog met anderen,’ denk ik dan als ik hem nakijk in het donker. Met een afgewezen gevoel fiets ik naar huis.